Çocuk işte :))))

İçimizdeki çocuğun ölmediğine hepimiz şahidiz dimi?? Ummadığımız anda çıkıverir, ama ben hiç büyümedim o konuda, büyümekte istemiyorum....
Geçende arkadaşımla konuşurken muhabbeti geçti çocukluğumdan bir kare, ilkokul....

Ailemden uzakta dedem ve anneannemle beraber yaşıyorduk evin tekne kazıntısı dayım birde ondan bir numara önce teyzem, alemlerdi ya, kedi köpek gibi didişiyorlardı, neyse gelelim bana....Bu arada godomanlar çınladımı kulaklarınız heeee

Yaş 5 tutturdum dedeme okula gitmek istiyorum diye.. Bu cadılıkta adam dayanabilirmi bana, günlerce mızmızlanıp ağladım ve nihayetinde tuttuk okulun yolunu. Her ne kadar müdür olmaz desede dedem bir yolunu bulup kaydımı yaptırdı. İlkokul numaramda 241. Dünyanın en mutlu çoçuğuydum evet istediğim olmuştu yuhuuuu. Artık okula başlıcam benimde çantam olucak diye bir sevinçle evin yolunu tuttum. Okullar açıldı sınıfın en ön sırasında ben :) ama sorun şuydu sınıfın en ufağı bendim hem boydan hem yaş olaraktan ama kafa zehir gibi çalışıyordu halen öylede, canı istediği zaman :) Birde çantam sanki benden büyüktü

Ufağım minik bişeyim ama hakkını veriyordum yani. Ama kendimce sorun yapıyorum. Folklor ekibine katılmak istiyorum almıyorlar zaten alsalarda sanırım halay çeksek beni halayın sonuna koyarlardı hani salla mendili seni görsünler kızım muhabbeti. Kala kala bando takımına kaldım torpille işte birazda öğretmene yılışarak aldırdım kendimi. Bando takımının en arka sırasındayım ama kimse beni göremiyor bu kadar küçük olmak zorundamıyım yaaa birde sağımda çancı solumdaki davulcu, bando benden büyük şapka kafamda kayıyo ne durum ya... Düşündükçe hala daha gülüyorum kendime. Kendi çapımda kariyer yaptım konsantre olamıyorum kulağımın dibinde çan çançançan sol tarafımda davul dongdongdong bende ritim almış başını gidiyo tutturamadım umutlarla başlayan bando kariyerim bir anda bitirdim hey gidi hey.... Pişmanmıyım hayır, iyikide yapmışım iyikide yaşamışım teşekkürler dünya bana çoçukluğumu dolu dolu yaşattığın için :)))))